Wanneer je een burn-out hebt

23

jun

Emilia

Een burn-out zoals ze het noemen. ‘Ja, het is maar net hoe je het wilt noemen’, was mijn reactie. Uitgeput zijn, de simpelste handelingen niet meer kunnen uitvoeren, prikkelbaar, allerlei lichamelijk klachten, een gedachtegang die regelmatig op hol slaat, denken dat de problemen alleen maar erger worden. Ja, een burn-out. Maar wat is er dan gebeurd? ‘Tja, wat is er niet gebeurd…’

Een paar maanden terug is er een burn-out geconstateerd. Schijnbaar is mijn vuurtje uitgebrand. Voor mij was het al een tijdje duidelijk. Door mijn lege agenda heb ik het een lange tijd kunnen verbloemen. Ook niet verkeerd. Overigens, niet iedereen hoeft toch altijd te weten dat het allemaal even te veel is geworden? In stilte ging ik door, liep ik hier en daar vast en zocht ik nog iets stiller hulp. Diep vanbinnen voel ik een taboe om te zeggen dat het niet zo lekker gaat, om te delen dat ik mijn werkzaamheden niet meer aankan. Misschien nog wel een groter taboe om te zeggen dat ik een hulpverlener heb ingeschakeld. Uiteindelijk verlangen we denk ik allemaal naar een succesvol en onafhankelijk leven, vrij kenmerkend van Nederland. Nu ik dit deel, kan ik ook meteen vertellen dat het niet de eerste keer is dat ik uitgeblust ben. De eerste keer werd het niet herkend en ben ik er op wonderbaarlijke wijze anderhalf jaar later overheen gekomen. Achteraf zie ik dat Jezus mij gedragen heeft. En daar zijn we weer, terug bij af. Dezelfde symptomen al een maand of 9 lang. De ene dag wat sterker aanwezig dan de ander, maar zeker niet afwezig. Wellicht herken je jezelf hierin en vind je het lastig om het met andere te delen. Het geeft niets. God ziet jou en Hij hoort jou. Hij houdt van jou.

Een tijd terug heb ik tieners een avond over genezing voorbereiden. O, wat zou het fijn zijn, dacht ik bij de voorbereidingen van die avond, als er iemand voor mij ging bidden, Jezus mij geneest en ik de volgende dag opsta zonder enige klachten. En daar gaan de woorden van een vriend door mijn hoofd heen ‘Omarm het proces, geef jezelf wat tijd’. We zijn al ik weet niet hoeveel maanden verder, hoeveel meer tijd moet ik mezelf nog geven?! Mijn geduld was op, ik wil er echt helemaal klaar mee zijn! Waarom duurt dit zo lang?! Is de Heer er wel? En weer die woorden ‘Omarm je proces, geef jezelf wat tijd’.

Naast de ongelofelijk vele vervelende en moeilijke momenten is het zo dat ik deze keer anders deze tijd doormaak dan de vorige keer. Nu heb ik (helaas) al ervaren hoe het is om ‘uitgebrand’ te zijn en herken ik nu het een en ander. Tevens is dit geen excuus om te zeggen dat het nu minder erg is. Wel heeft het mij geholpen om bewust en eerder stil te staan en even het gas los te laten. Een burn-out is iets wat we allemaal mee kunnen maken, christelijk of niet. Voor mij was het vrijwel duidelijk dat ik dit niet alleen hoef mee te maken. Vanaf dag één heb ik besloten mijzelf te zeggen dat God met mij is. Ook al voelt het niet zo, ik wéét dat Hij er is. Dat zegt Hij in Zijn Woord. Toen heb ik besloten om, ondanks alle nare gedachtegangen, niet één moment eraan toe te geven en daarmee de duivel te laten rommelen in mijn leven. Heeft hij niet al genoeg gedaan? Ik ben echt helemaal klaar met hem. Ineens besefte ik dat ik vast gestrikt zit ik de touwen van de duivel en hij mij laat geloven dat het vlammetje uit is, burn-out. Terwijl ik mijzelf aan het los vechten was uit die touwen, liet God mij weten dat ik de controle mocht loslaten. Let Go(d). En Zijn Stem sprak: ‘Omarm je proces, geef jezelf wat tijd.’. Let Go(d) betekent voor mij dat ik verstrikt in de touwen niet tegen hoef te stribbelen. Dat ik daar verstrikt mág staan en recht in de ogen van de duivel mag zeggen dat Hij absoluut geen kans maakt en de Heer mij redt! Halleluja! Letterlijk ben ik omarmd door touwen in dit proces. Haasten heeft ook geen zin meer. Zelf kom ik hier alleen met ontzettend veel moeite uit en zal het niet veel sneller gaan. Ik besloot om te ontspannen en de tijd los te laten. De touwen gaan echt niet ineens weg, besef ik mij. Ik neem de tijd om God op te zoeken, van mezelf te genieten en gesprekken te plannen met de hulpverlener. Er blijven momenten dat de touwen snijden en pijn doen, dat de duivel woorden tegen mij spreekt die mijn hart doorboren. Er zijn momenten dat ik helemaal op ben en dat het even niet meer gaat. Logisch, want de touwen zitten strak en het is absoluut geen pretje. Maar nee, niet één moment geef ik mij over aan degene die mij vastgebonden heeft! Al sterf ik in deze touwen, bij de Heer zal ik eindigen! Nee, niet één moment zal ik de naam van degene verheerlijken dit mij hier heeft neergezet! Ik heb besloten mezelf tijd te geven en af te wachten wat de Heer gaat doen. Steeds weer zie ik hoe er een touw van mij afglijdt en geniet, ja geniet ik van het moment om te zien dat de duivel verslagen wordt! Nog steeds doen de touwen zeer, maar langzamerhand zie en voel ik dat het beter gaat, dat ik mij beter kan bewegen en dat de Heer mij vrijmaakt. Ja, het duurt lang, maar wat geniet ik ervan hoe Jezus regeert in dit proces! Ja, het is zwaar, maar wat is het bemoedigend om te zien dat God mij kracht geeft en ik weer een dag heb overwonnen! En ja, ik heb een burn-out, maar nee, de vlam is niet uit!

‘Wees altijd blij in de Heer! Ik zeg het nóg een keer: wees blij! Maak je nergens zorgen over, maar vertel in gebed aan God wat je nodig hebt. Dank Hem ook voor alles. Dan zal de vrede van God, die wij met geen mogelijkheid kunnen begrijpen, jullie hart en jullie gedachten beschermen in Jezus Christus. En, broeders en zusters, richt je gedachten op alles wat waar, eerlijk, heilig, vriendelijk, mooi en goed is.’
(Filippenzen 4:4, 6-8)

‘Ik kan alle dingen aan, dankzij Christus die mij kracht geeft.’
(Filippenzen 4:13)

Aan de slag!
Er zijn moment dat we vast in de touwen zitten. Of dit nu komt door een burn-out, ziekte, stoornis of verslaving. Het kan zelfs zijn dat je de dood op dit moment in de ogen aankijkt of deal je met gevoelens die je vanbinnen kapot maken. Wanneer we diep van binnen naar ons zelf kijken, is er altijd iets wat ons vasthoudt, iets waar we (on)bewust tegen (willen) vechten. Wellicht ben je al tijden bezig om jezelf los te vechten. Wat ben je ontzettend sterk! Je hebt je best gedaan en je nu mag rusten. Omarm het proces, geef jezelf wat tijd. Houd vol.

Note: twee weken geleden heeft deze blog door een foutje twee uurtjes online gestaan. Als je ‘m dubbel leest: sorry! Het kan dan zijn dat je de overdenking van 9 juni nog niet hebt gelezen – je leest ‘m hier!  

Deel deze overdenking

Bijbel in een jaar

Heb jij altijd al eens de hele Bijbel in 1 jaar willen lezen?
Dit is je kans!
Bekijk hoe jij mee kunt doen aan de Zij Lacht Bijbel in 1 jaar challenge. 

Ik ben benieuwd!

  1. Mirjam schreef:

    Wauw, zo herkenbaar! Bedankt voor het delen, bemoedigt me echt!

  2. Patricia schreef:

    Bedankt voor het delen. Mijn tankje is bijna leeg, maar het einde is in zicht, nog 4 weken te gaan. Ik probeer mij te blijven richten op de Heer, om daar mijn kracht uit te halen, en bekijk mijn werk dag voor dag. Als de angst mij aanjaagt stuur ik hem weg. Ik mag nog niet bij de pakken neer gaan zitten, nog even volhouden, het einde is in zicht…..

    • Emilia schreef:

      Ha Patricia,
      Vervelend om te horen dat je tankje bijna leeg is!
      God wil hem graag voor je vullen. In overvloed, maar voor deze laatste weken zal je in ieder geval genoeg hebben beloofd Hij! Succes met alles!

  3. Truus schreef:

    Emilia,
    Met tranen in m’n ogen heb ik alles gelezen…….!
    In gedachten geef ik je een knuffel en zeg…houd moed ik zal voor je bidden!

  4. Lina schreef:

    Mooi geschreven! Alhoewel ik geen burn-out heb, merk ik toch vaak dat m’n gedachten een loopje met me nemen (en niet de goeie kant op). Daarom vind ik het mooi dat je Filippenzen 4 ter ondersteuning gebruikt. In het Boek staat bij vers 7 dat de vrede van God de wacht houdt over je gedachten. Zo bemoedigend dat je binnen dit ‘fort’ ook je gedachten kunt richten op alles wat waar, eerlijk, heilig, vriendelijk, mooi en goed is! Heel veel zegen in jou strijd!

  5. Elaine schreef:

    Wat mooi, deze blog precies op de dag dat ik mij een jaar geleden ziek heb gemeld met een burn-out. Hoe herkenbaar de strijd om het proces te kunnen aanvaarden (nee, het is niet opeens over en ja, het gaat ook echt wel een beetje langzaam). Het afgelopen jaar was niet gemakkelijk, maar toch ook heel bijzonder. God was er elke stap bij. Wat een kado om in deze situatie op Hem te mogen vertrouwen en van Hem te mogen leren. Bedankt voor je blog 🙂

    • Emilia schreef:

      Elaine, wat vervelend dat je een burn-out hebt. En wat goed om te zien dat je ervaart dat God elke stap bij je is! En dat is zeker zo! Sterkte en zegen gewenst deze tijd, God wilt je zoveel laten zien, daar ben ik van overtuigd. 😉

  6. Francine schreef:

    Bedankt voor het delen van je verhaal, Emilia! Dappere strijdster dat je bent!
    God is in het wachten en juist in de dalen groeien de bomen het hoogst,
    dus juist in de moeilijke periode bewerkt God jou enorm!

    Ik ben zelf meer dan drie jaar geleden in een burn-out terecht gekomen. En eerder ook al uit de running geweest.
    Nu na drie jaar kan ik nog geen studie of werk oppakken, maar gelukkig wel al de normale huishoudelijke dingen weer doen.
    Ik ben echt dichter naar God toegegroeid en heb Hem zoveel beter leren kennen. Juist door het strijden en het uit blijven roepen naar Hem, kan ik nu oprecht zeggen dat ik Hem elke dag heel dichtbij voel.
    Hij is zo’n goede God! Alleen maar iets om van te getuigen, door alle omstandigheden heen!

    Ik wens je veel sterkte toe in deze situatie en bid dat je de hulp zult ontvangen die bij jou past.

    God is er zo trots op dat jij Hem deel uit laat maken van dit proces!

    Liefs!

    • Emilia schreef:

      Bedankt voor je lieve en bemoedigende woorden en gebed, Francine! Jij bent ook een enorm sterke strijder, nu dit al zo lang gaande is! God wil je iets bijzonders laten zien dit proces. Misschien is het nog verborgen en heb je het al gezien. Je zult weten wat het is zodra je het ziet, het zal je leven veranderen! Veel zegen!!

    • Yvette schreef:

      Wauw, dit bemoedigd mij enorm. Dankjewel❤️

  7. Ruth schreef:

    Emilia, wat ben je stralende en krachtige vrouw! Dank voor het delen van je verhaal. Ik herken deze levensles. In augustus 2016 ben ik omgevallen. Een tijd van vallen en opstaan volgde.
    Het is een pijnlijke crisis omdat ‘men’ het (logischerwijs) niet begrijpt. Maar het is vooral ook een kostbare periode, een tijd dat mij dichterbij God heeft gebracht. Het besef dat wij alleen zijn onvoorwaardelijke liefde nodig hebben om te overleven geeft mij rust en veel blijdschap. We zijn bijna een jaar verder en het vallen gebeurt maar het opstaan veel vaker met dank aan de allerhoogste Heer. #dankbaar #houvolHijisbijje
    Lieve groet,
    Ruth Rottiné

    • Emilia Vreman schreef:

      Lieve Ruth Rottiné, bedankt voor je lieve woorden!
      Het kan inderdaad pijnlijk zijn wanneer (dierbare) mensen om je heen het niet begrijpen, dat herken ik wel!
      En naast alle moeilijke momenten, is het zo fijn om te weten dat de Heer in dit alles is en is Zijn liefde altijd groter dan onze teleurstellingen! Bedankt voor je reactie en ik wens je het allerbeste toe!

  8. Kim schreef:

    Lieve Emilia,
    WOW ontzettend bedankt voor deze mooie blog. Ik vind het zo ontzettend prachtig hoe God tot ons spreekt! Ik lees deze blog door drukte van de afgelopen dagen nu pas en ben er helemaal stil van. Verwonderd. Gezegend verrast! Het is namelijk zo dat ik een intens afgelopen jaar achter de rug heb waarin ik ondanks de moeilijke tijden absoluut God en Zijn zegeningen heb mogen ervaren. En daar ben ik Hem uit de grond van mijn hart dankbaar voor. Ik moet er nog naar de dokter voor gaan, maar wel is het zo dat alles er de laatste tijd op wijst dat ik een burn-out heb. En nu is het meest bijzondere dat ik 23 juni jarig ben geweest en dat jij precies op deze dag deze blog hebt geplaatst :’). WOW. Als dat geen liefdevolle glimlach van boven is! God heeft door jou tot mij gesproken. En daar ben ik je heel dankbaar voor :-* Bedankt lieve Emilia, dat jij een stukje zegen voor mij mocht zijn. En moge de Heer jou rijkelijk zegenen en sterken op een hoopvol en licht toekomstpad aan Zijn hand!

    Jeremia 29:11
    “Mijn plannen met jullie staan vast – spreekt de Heer. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk. Ik zal je een hoopvolle toekomst geven.”

    Psalm 37:4
    “Zoek je geluk bij de Heer. Hij zal geven wat je hart verlangt.”

    Een liefdevolle groet en veel liefs,

    Kim :’)

    • Emilia Vreman schreef:

      Wauw, Kim wat bijzonder! Ook bijzonder omdat deze blog eerst op een andere dag stond. God is goed en Hij heeft het dan ook echt voor jou bedoeld! Ontzettend veel sterkte gewenst komende periode, waar je denk ik veel verschillende emoties gaat en mag ervaren! God is Liefde en ik wil je zegenen, Kim. dat je verder mag gaan ontwikkelen tot een prachtige vrouw van God! Je zult jezelf beter leren kennen en ik kan je zeggen dat er niets mooier is dan dat! Al zullen er ook moeilijke dagen zijn, maar daar kom je doorheen. Je bent sterk! God is met je! Veel zegen!

  9. Aliët schreef:

    Wat een mooie metafoor! Bedankt voor je openhartigheid doet mij veel. Wat goed en mooi om te merken dat ik, wij, niet alleen zijn. Goed om te beseffen dat we elkaar ook hebben. Naast God mogen we verbinding zoeken met elkaar.

    • Emilia schreef:

      Aliët (wat een mooie naam!), wij zijn zeker niet alleen! We mogen elkaar als vrouwen ook zeker opzoeken en bemoedigen! Dankjewel dat jij dat hebt gedaan dmv je reactie onder deze blog. 😉 Vrede en zegen gewenst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© 2023 Zij Lacht | Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap