Vivian Straver

11 augustus 2019

Psalm 142 – Verlossing door lofprijzen!

Mozes werd als klein kind verborgen in het riet, uit angst dat hij werd gedood. Jozef was bang toen hij door zijn broers werd meegegeven aan een karavaan naar Egypte. Ester vreesde voor haar eigen leven en voor dat van haar volk door de snode plannen die Haman had gemaakt. Paulus heeft veelvuldig gewanhoopt wanneer hij door zijn prediking in de gevangenis terecht was gekomen. Het lijden dat we in de Bijbel terugvinden, lijkt soms zoveel heviger dan wat jij en ik in ons dagelijks leven meemaken – maar de Bron waar we onze hoop mogen vinden is gelijk! David beschrijft in Psalm 142 hoe hij verlossing uit zijn lijden bij God zoekt in zijn nare situatie, en wij mogen van hem leren! 

In Psalm 142 schreef David zijn gebed tot God dat hij bad toen hij op de vlucht was voor koning Saul en beland was in een spelonk. De titel van deze psalm is ‘een onderwijzing van David’, een redelijk unieke benaming binnen de psalmen. Terwijl David aan het bidden was, kwam hij tot een inzicht over hoe hij om moest gaan met zijn ellende. Dat inzicht deelt hij met alle latere generaties die deze psalm nog hoorden.  

Psalm 142 

Een onderwijzing van David, een gebed toen hij in de grot was.  

Met mijn stem roep ik tot de HEERE, 

met mijn stem smeek ik de HEERE. 

Ik stort mijn klacht uit voor Zijn aangezicht,  

ik maak voor Zijn aangezicht mijn benauwdheid bekend.   

In vers 2 en 3 lezen we hoe David met zijn lijden bij God komt. We mogen beseffen dat God ons gevoel en onze gedachten en onze situaties kent – maar ondanks komt David hier naar God en smeekt Hem heel bewust met zijn stem. Heel nauwkeurig vertelt hij wat zijn angst inhoudt. We mogen hiervan leren dat het niet slechts om woorden draait die we mogen bidden tot God, maar we mogen onze diepste klachten en pijn bij Hem brengen.  

Toen mijn geest in mij bezweek, kende Ú mijn pad. 

Zij hebben een strik voor mij verborgen op de weg die ik gaan zou.  

Momenten waarop David zelf niet meer zijn gedachten op God gericht kon houden, was God daarbij, God kende zijn pad. Een mooie les voor ons: welke momenten of situaties er voorkomen waarin we afgeleid raken van God, mogen we beseffen dat dat God ons pad volgt en daar altijd was, is en zal zijn.  

Ik keek aan mijn rechterhand en zie, er was niemand die naar mij omzag; 

voor mij was de mogelijkheid tot ontvluchten verloren, niemand zorgde voor mijn ziel.  

Tot U roep ik, HEERE. Ik zeg: U bent mijn toevlucht, 

mijn deel in het land der levenden. 

David was eenzaam. Aan zijn rechterhand, de plek waar volgens de oude traditie de ‘helper’ staat, was niemand. Niemand deelde met hem in zijn zorgen – behalve God. David zag dat hij alleen stond in zijn lijden, en hoewel hij verlaten was door alle mensen, besefte hij dat er gehoor was bij God. In wat voor positie je je ook bevindt, en hoe verlaten je je ook voelt, besef je dat je bij God een luisterend oor en een helpende hand mag vinden.  

Sla acht op mijn roepen, want ik ben volkomen uitgeteerd;  

red mij van mijn vervolgers, want zij zijn machtiger dan ik.  

Leid mijn ziel uit de gevangenis om Uw naam te loven;  

de rechtvaardigen zullen mij omringen, want U bent goed voor mij 

David ziet in dat hij diep in de ellende zit, en hij heeft geen enkele behoefte zich beter voor te doen dan het lijkt. Het laatste deel van deze psalm is de les die David heeft geleerd; hij vraagt God niet om verlossing uit zijn lijden, hij zat namelijk nog steeds in de grot verstopt voor koning Saul. Nee, in plaats daarvan vraagt hij om vrijheid voor zijn ziel – zodat hij God mag loven! De Britse predikant Matthew Henry zegt hierover het volgende:  

‘Voer mijn ziel uit de gevangenis, niet opdat ik dan van mijzelf en mijn vrienden zal kunnen genieten en gerust op mijn gemak zal kunnen leven, nee, ook niet opdat ik dan mijn land zal kunnen beveiligen, maar om Uw naam te loven.’ 

Psalm 142 schrijft over de wanhoop en de hulpeloosheid die we als mens soms kunnen ervaren. De les die David ons meegeeft is om al deze gevoelens in hun meest rauwe vorm bij God neer te legen. In ons gebed om verlossing uit ons lijden moeten we voor ogen houden, zoals Matthew Henrey stelt, dat we in die verlossing God mogen prijzen! De zegeningen die God ons geeft, geeft ons de kans om Hem daarvoor te loven.  

Aan de slag! 

Soms is het lastig je meest rauwe gevoel bij God neer te leggen, omdat je er geen woorden aan kan geven. Als je dat lastig vindt, bid dan letterlijk de woorden van deze psalm – en laat ze weerklinken in je hart.  

Luistertip: deze uitvoering van Psalm 142: The Bowery – Everytime I Pray 

laat een reactie achter

  1. Lijni

    augustus 12th, 2019 at 09:23

    HOI,
    Wat heb ik hier van genoten!
    Amen Amen ,zo is het tot Hem kun je alles vertellen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

© zij lacht, 2018  |  foto's door inge kooiman