Doorgaan - Zij Lacht
4686
page-template,page-template-blog-three-columns,page-template-blog-three-columns-php,page,page-id-4686,page-child,parent-pageid-31,eltd-core-1.0,audrey child fix-versie-child-ver-1.0.1,audrey-ver-1.0,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,eltd-mimic-ajax,eltd-grid-1200,eltd-blog-installed,eltd-default-style,eltd-fade-push-text-right,eltd-header-standard,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-slide-from-top,eltd-dark-header,eltd-header-style-on-scroll,eltd-fullscreen-search eltd-search-fade,eltd-side-menu-slide-from-right,eltd-woocommerce-columns-4,eltd-woo-small-space,eltd-woo-single-thumb-below-image,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

God zegt: “Ik ben met je!” Maar wat te doen als je God niet ervaart?

Ik kan me onze op-een-na-laatste avond op Sint Maarten nog goed herinneren. Ik was daar samen met twee vriendinnen voor een stage. Om ons laatste weekend te vieren, gingen we uit eten. Het eiland is klein, maar heuvelachtig, waardoor we er met een busje naartoe gingen. De bussen zijn dan wel niet zo stevig als in Nederland, maar ze brengen je wel overal op het eiland. Toen we aan het einde van de avond weer naar huis gingen, konden we gelukkig nog een busje vinden dat in de richting van ons huis reed. We moesten daarna nog wel een stuk lopen door een niet zo’n vrouwvriendelijke wijk. Overdag werden we al nagestaard en nageroepen, laat staan dat we ons daar ’s avonds veilig voelden. Die avond, vlak voordat we wegreden, deed ik snel een schietgebedje: “Heer, wilt u ons veilig thuisbrengen?!”

We leven in een schijnwereld – Hoe ga je om met lijden?

‘We leven natuurlijk in een enorme schijnwereld in onze westerse cultuur. (…) We leven hier in een enorme spagaat. En dat is ook wel een beetje een natuurlijk iets. We proberen het lijden zo ver mogelijk bij ons bed vandaan te houden. En tegelijkertijd ontkomt niemand van ons eraan.’ Het zijn de woorden van Rikkert Zuiderveld in het programma De Nachtzoen. Wij, westerlingen, leven in een schijnwereld. We durven het lijden niet onder ogen te komen en strijken de wereld daarom zoveel mogelijk glad. We doen alsof alles goed gaat. We laten alles er zo mooi mogelijk uit zien. We delen alleen onze gelukkigste momenten met anderen. Zo proberen we het lijden buiten de deur te houden. We hebben namelijk geen idee hoe we met lijden om moeten gaan.

De Herder redt jou graag!

Ik heb een hekel aan animatiefilms. Zo, ik heb het gezegd. Toch heeft een animatiefilmpje me pas geraakt. Een leerling wilde haar lievelingsliedje zingen in de klas: “De Heer is mijn Herder, die vind ik zo mooi!” Zo gezegd, zo gedaan. De kinderen hebben een grote voorkeur voor een liedje met een leuk filmpje, je raadt het al, het liefst een animatiefilmpje. Ik hou er niet van, het leidt de kinderen af van het zingen. Maar deze keer was het anders. De kinderen zongen: “De Heer is mijn Herder, Hij is alles wat ik nodig heb. Hij brengt mij tot rust en Hij geeft nieuwe kracht. Hij leidt mij steeds verder, op de juiste weg die ik moet gaan. De Heer is mijn Herder.” En ik? Ik keek naar het filmpje en had een brok in mijn keel.

Wat je zaait, zul je oogsten!

Ken je dat? Die verhalen die zo mooi vertellen hoe God aan het werk is. Hoe mensen ingaan op zijn aanwijzingen en zien dat Hij mensen laat opbloeien door zijn liefdevolle aanwezigheid in hun leven. Maar bij jou gaat het soms anders. Je doet wat je kunt, waarvan je gelooft dat dat is wat God van je vraagt, maar je ziet er soms minder vrucht van dan je zou willen. Je zaait, maar er lijkt alleen maar minder oogst op te komen dan voorheen. In het afgelopen seizoen had ik zo’n moment. En ja, wat doe je dan? Je bent even verdrietig en neemt wat rust. Hoe mooi is het dan, als je wakker wordt en Psalm 126 in gedachten hebt: Ook al huil je terwijl je zaait, je zal juichen terwijl je maait. De zaaier loopt huilend te zaaien. Maar als hij zijn oogst binnenhaalt, loopt hij te juichen met zijn armen vol graan.

Het moederhart van God

Iedereen die het boek “De Uitnodiging” heeft gelezen (wat ik echt kan aanraden!), of misschien zelfs de verfilming al heeft gezien, zal weten dat de schrijver W. Paul Young God in zijn boek omschrijft als een vrouw. Het zou zomaar kunnen dat hij hiermee aan vele heilige huisjes heeft geschud. Ik was blij dat ik na het lezen van het boek ook die mooie kant van God mocht gaan zien en in de Bijbel het moederhart van God mocht gaan ontdekken. Want hoewel Jezus op aarde kwam om het hart van de Vader bekend te maken en daarbij ook Zijn naam: ‘Abba, Vader'(Joh 17:26), laat de Bijbel ook de vrouwelijke en moederlijke kant van God zien. Misschien heb jij nog nooit nagedacht over die moederlijke kant. Vandaag neem ik jullie mee naar het moederhart van God.