Zij Lacht | Dagelijkse overdenking
31
blog,paged,paged-3,eltd-core-1.0,audrey child fix-versie-child-ver-1.0.1,audrey-ver-1.0,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,eltd-mimic-ajax,eltd-grid-1200,eltd-blog-installed,eltd-default-style,eltd-fade-push-text-right,eltd-header-centered,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,eltd-dark-header,eltd-fullscreen-search eltd-search-fade,eltd-side-menu-slide-from-right,eltd-woocommerce-columns-4,eltd-woo-small-space,eltd-woo-single-thumb-below-image,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

Je moet altijd blijven lachen (?)

‘Nou, wat kijk jíj bedrukt? Kom op, je mag best een beetje lachen!’ Of misschien kijkt iemand wel heel verschrikt als je aangeeft dat het ‘niet zo goed gaat’, in plaats van de verwachte ‘prima’. We leven in een samenleving waarin we onszelf en ons leven zo positief mogelijk presenteren. Alles is mooi, alles is leuk en we blijven altijd lachen. Toch? Maar wat als het leven tegenzit? Als je je gewoon rot voelt en absoluut niet de neiging hebt om te lachen? Mag je je verdriet nog uiten tegenwoordig?

De man die omkeek en de wereld op z’n kop zette

‘Ik ken een man die zijn tijd heeft gegeven aan andere mensen in nood. Hij koos ervoor om anderen te dienen en ging zelfs zo ver tot in de dood.’ Dit is het refrein van het lied ‘De vergeten mens’ van Christian Verwoerd. Een lied dat gaat over mensen waar niemand naar omkijkt. Die waardeloos zijn. Die lijden. Maar ook over een man, die wel naar hen omkijkt. Een man die net even wat anders lijkt te zijn dan de gemiddelde mens. Een man die, wat het hem ook kost, zijn tijd, energie en leven aan die waardeloze mensen wil geven.

Het dominospel van de duivel

Ik wil iets met jullie delen uit het leven van Job. Nog niet zo heel lang geleden heb ik hier een preek over gehoord, die me nog steeds bezig houdt. Het heeft me geraakt en ik heb er veel lessen uit geleerd. Dit wil ik graag met jullie delen in deze blog. In de hoop dat God hierdoor ook tot jullie spreekt en wil leren dat we afstemmen op zijn wil voor ons leven. We kunnen namelijk soms zo gevuld worden door stemmen om ons heen. Door wat andere mensen tegen ons zeggen. Door iets wat van God kan lijken, maar stiekem van de duivel is. Dit was ook zo bij Job. Lees en denk je mee over hoofdstuk 4 van het boek Job?

You go girl! – Tien redenen waarom ik trots op je ben

Vrouw, ik ben trots op jou. Ik ben trots op de momenten dat je ervoor kiest om jezelf mooi te vinden, ondanks de stemmen die anders beweren. Ondanks de oordelende blikken van anderen en jezelf, ondanks een scala aan vergelijkingsmateriaal waar je ook maar kijkt. Ik ben trots op de momenten dat je toch uit bed komt wanneer het opstaan zinloos lijkt en het leven gekleurd is in grijstinten. Trots op je gevochten gevechten en misschien-net-niet verlies. Ik ben trots op je zorgende handen en bereidheid om te luisteren, op het goeds wat je vindt (en deelt) in én met deze wereld.

God van de restjes – welke offers breng jij?

Ik kom thuis van een lange dag op de universiteit. Snel even wat eten, m’n duikspullen klaarzetten en dan met mijn vriend samen nog even een duikje maken in een zoetwaterplas dichtbij huis. Een leuke duik, mooie dingen gezien. Als we na de duik thuiskomen, spoelen we snel onze spullen schoon, pakken nog even wat te eten en ploffen op de bank voor de TV. Niet veel later, als we in bed liggen, besef ik opeens dat ik nog helemaal niet met God heb gesproken vandaag, nog maar even doen dan. En terwijl ik aan het bidden ben val ik in slaap…