Advent 2017 // God keert alles om Archieven - Zij Lacht
1384
archive,category,category-advent-2017,category-1384,eltd-core-1.0,audrey child fix-versie-child-ver-1.0.1,audrey-ver-1.0,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,eltd-mimic-ajax,eltd-grid-1200,eltd-blog-installed,eltd-default-style,eltd-fade-push-text-right,eltd-header-centered,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,eltd-dark-header,eltd-fullscreen-search eltd-search-fade,eltd-side-menu-slide-from-right,eltd-woocommerce-columns-4,eltd-woo-small-space,eltd-woo-single-thumb-below-image,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

‘Ik heb de Heer gezien!’ – het getuigenis van Maria

Ben jij weleens zó verdrietig dat je er volledig door wordt meegenomen? Iemand probeert je af te leiden of te troosten, maar niets helpt. Je kunt aan niets anders denken dan aan datgene wat jou zo verdrietig maakt. Precies zó moet Maria Magdalena zich gevoeld hebben nadat ze ‘haar Heer’ niet vond in het graf. Ze was er vast van overtuigd dat Hij was meegenomen. Totdat ze met Hemzelf geconfronteerd wordt.

Een hart schoner dan Jezus’ voeten

Hoewel we nu grotendeels gewend zijn aan de gelijke behandeling van mannen en vrouwen, is het nog niet lang geleden dat de maatschappij het heel anders zag. Vrouwen waren niet gelijkwaardig aan mannen, ze kregen geen gelijke kansen, geen gelijk onderwijs en geen gelijke rechten. Het stemrecht voor vrouwen is bijvoorbeeld nog geen 100 jaar geleden -in 1919 om precies te zijn- ingevoerd. In de tijd van Jezus hoefden vrouwen er helemaal niet aan te denken om op een gelijke manier te worden behandeld als de mannen om hen heen. Vrouwen werden door de maatschappij gezien als minder belangrijk en simpelweg minderwaardig. Zeker als je een beroep had waar veel mensen een afkeer van hadden, zoals in de prostitutie. Het verhaal over de vrouw die Jezus’ voeten waste, is om deze redenen extra bijzonder.

Jezus geeft je een nieuwe kans, je mag opnieuw beginnen

Als er iemand is aan wie we een voorbeeld kunnen nemen als het gaat om het geven van nieuwe kansen, is het Jezus wel. Vandaag lezen we een stukje over een vrouw die door iedereen uit haar omgeving werd veroordeeld. Iedereen wees met een beschuldigende vinger haar kant op. Ja, ze had overspel gepleegd. En ja, de wet was heel duidelijk over de straf die daarop volgde. Overspel leidde tot steniging, de doodstraf. Toch loopt dit verhaal anders af dan de meeste mensen hadden verwacht; tegen alle verwachtingen in krijgt de vrouw een nieuwe kans.

Jezus zet de vrouw op haar eigenlijke positie

In de boekreview van 13 november schrijft Liza over het boekje ‘Jesus feminist’ van Sarah Bessey. Ik heb het hier voor mij liggen, voor veel mensen een prikkelende titel. Een vriendin van mij zei daar iets heel moois over, ik quote: ‘Een feminist is iemand die strijdt voor gelijke rechten. Jezus hoefde niet te strijden voor de gelijke rechten van de vrouw. Vanuit zijn autoriteit zet Hij de vrouw op haar eigenlijke positie’. De afgelopen dagen hebben we daar al veel over kunnen lezen. Maria die als leerling aan de voeten van Jezus zit, de vrouw die door Jezus ‘dochter van Abraham’ wordt genoemd en nog een aantal bijzondere verhalen! Vandaag gaan we niet een bijzonder verhaal lezen, maar in de simpele verzen schuilt weer een mooie bevestiging van Jezus!

3 redenen waarom het vreemd is dat Jezus met de Samaritaanse vrouw praatte

De vrouw uit Sichar, de Samaritaanse vrouw, een overspelige vrouw… We hebben veel benamingen gemaakt voor deze vrouw over wie we lezen in Johannes 4. Maar verder weten we weinig van haar, niet eens haar naam. Toch is dit het langste een-op-een gesprek (dat in de Bijbel staat) dat Jezus met iemand voerde. Laten we dit bijzondere gesprek eens beter bekijken!

Met opgeheven hoofd

Schuifelende voeten, stoffige straten, achttien jaar lang. Ze kende niet anders, kon niet anders. Haar kleinkinderen groeiden haar voorbij en werden gereduceerd tot voeten en benen. Ze zou haar eigen kinderen niet eens herkennen als ze hun gezichten kon zien. Al achttien jaar leidde ze zo haar leven, pijnlijk kromgebogen vóór haar tijd, zwakke spieren niet in staat haar gezicht op te heffen. Alsof ze door strakke banden gebonden was, zo stram was haar lijf. Toch weerhield dat haar ziel niet om te luisteren naar Gods woord, om JHWH te zoeken. Zo stond ze daar in de synagoge, niet wetend dat Hij haar zeer binnenkort zou vinden.