Doorgaan - Zij Lacht
4686
paged,page-template,page-template-blog-three-columns,page-template-blog-three-columns-php,page,page-id-4686,page-child,parent-pageid-31,paged-5,page-paged-5,eltd-core-1.0,audrey child fix-versie-child-ver-1.0.1,audrey-ver-1.0,eltd-smooth-scroll,eltd-smooth-page-transitions,eltd-mimic-ajax,eltd-grid-1200,eltd-blog-installed,eltd-default-style,eltd-fade-push-text-right,eltd-header-centered,eltd-fixed-on-scroll,eltd-default-mobile-header,eltd-sticky-up-mobile-header,eltd-menu-item-first-level-bg-color,eltd-dropdown-default,eltd-dark-header,eltd-fullscreen-search eltd-search-fade,eltd-side-menu-slide-from-right,eltd-woocommerce-columns-4,eltd-woo-small-space,eltd-woo-single-thumb-below-image,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

Stilzwijgend meelijden – Hoe ga je om met het lijden van een ander?

‘Heb je het ook gehoord?’ ‘Ja…, verschrikkelijk he?’ ‘Ik ben gekomen zodra ik het hoorde.’ De drie mannen zwijgen even en staren naar de grond. ‘We moeten naar hem toe.’ zegt één van hen dan. In stilte pakken ze hun spullen op en beginnen aan hun reis. Daar lopen ze dan: Elifaz, Bildad en Sofar. Als ze bijna bij hun bestemming zijn aangekomen, zien ze een man op de grond zitten. Hij is kaal en de kleren die hij draagt zijn gescheurd. Over heel zijn lichaam heeft hij zweren, die hij openkrabt met potscherven. Het is een afschuwelijk gezicht. Ze willen verder lopen, als één van hen de anderen tegenhoudt. ‘Wacht.’ Even komt hij niet uit zijn woorden. ‘Het is hem. Herkennen jullie hem dan niet?’ Hij kijkt de andere mannen verward aan. ‘Het is onze vriend, Job.’

In de woestijn

Waar denk je aan bij het woord ‘woestijn’? Droogte, leegte, zand, …? Misschien ben je zelf wel eens in een woestijn geweest, tijdens een vakantie of zo. Dan heb je er vast een beter beeld bij dan ik. Maar je kan het natuurlijk ook minder letterlijk opvatten. Je geloofsleven kan ook zijn als een ‘woestijn’. Droog. Verdord. Niets groeit er meer. Hoe langer je er bent, hoe meer dorst je krijgt. Dorst naar het levende water, dorst naar God. Vandaag lezen we over David. Hij belandde ook in een woestijn… 

Lachend de wereld door

Als ik om me heen kijk, zijn er zoveel mensen die altijd maar lachen. Altijd vrolijk zijn en nooit ergens last van hebben. Op die momenten durf ik bijna niet naar mezelf te kijken. Puur omdat er van binnen soms stormen tekeer gaan. Dan wil ik zijn zoals zij. Kunnen lachen en genieten van dat wat er om mij heen is. Maar als ik verder kijk dan het oppervlak, schuilt er niet alleen in mij een storm, maar heeft iedereen wel eens een storm van binnen. En dat mogen we delen met elkaar. Samen in de strijd om de stormen te overwinnen.

Wanneer je een burn-out hebt

Een burn-out zoals ze het noemen. ‘Ja, het is maar net hoe je het wilt noemen’, was mijn reactie. Uitgeput zijn, de simpelste handelingen niet meer kunnen uitvoeren, prikkelbaar, allerlei lichamelijk klachten, een gedachtegang die regelmatig op hol slaat, denken dat de problemen alleen maar erger worden. Ja, een burn-out. Maar wat is er dan gebeurd? ‘Tja, wat is er niet gebeurd…’

God alleen

Geld. Werk. School. Deadlines. Ziekte. Moeilijkheden. Zomaar een paar dingen waar wij, mensen, ons zo druk om kunnen maken. Het kan ongelooflijk veel stress opleveren. Wij hebben niet overal invloed of controle op en vaak is dat maar goed ook. Corrie ten Boom zei ooit het volgende: ‘Door je zorgen te maken, verdwijnen de problemen van morgen niet, maar verdwijnt de kracht voor vandaag.’ Ze heeft natuurlijk gelijk, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe kunnen we nu vertrouwen op God alleen in de wereld van vandaag? We hebben het vaak druk met van alles en nog wat, en we hebben niet altijd tijd voor Hem. Maar God alleen kan die zorgen van jou af nemen. God alleen wil je rust geven, maar hoe werkt dat dan in de praktijk?

Eerst zien, dan geloven

‘Oké, ik moet even eerlijk zijn. Soms geloof ik er helemaal niets meer van. Soms twijfel ik aan alles wat ik denk te weten. God? Wie is Hij? Klopt het beeld wel dat ik van Hem heb? Heb ik Hem niet gewoon verzonnen? Houd ik mezelf niet gewoon voor de gek? Soms kan ik er helemaal niets meer mee. Ik vind geloven moeilijk. Ingewikkeld. Bijna onmogelijk. Om heel eerlijk te zijn: soms kan het me gestolen worden.’

Kan ik dit zo opschrijven? Mag ik deze dingen wel zeggen op een christelijk vrouwenblog? Moet ik niet juist een goed voorbeeld geven van een rotsvast geloof in God? Om daar vervolgens andere vrouwen ook toe op te roepen? Maar helaas is mijn geloof vaak niet rotsvast. Twijfel is onderdeel van mijn geloof. Lastig vind ik dat wel. Mag twijfel er wel zijn? Maar soms ben ik er ook blij mee.